Syndicaat (2012): beoordeling

Syndicaat barstte ons leven in met een wervelwind. Het leek erop dat ze pas gisteren een debuuttrailer uitbrachten, en de game stond al in de schappen. Nou, als zoiets, dan zal het geen pijn doen om de beoordeling te achterhalen.

Niet zo ver, niet zo somber toekomst

Om te beginnen zullen we een klein historisch certificaat toevertrouwen, zodat er geen misverstanden zijn. Syndicaat De originele kwam uit in 1993 en was tactisch plezier in het landschap van Cyberpan. De plotboodschap was eenvoudig: een relatief nabije toekomst, de menselijke vooruitgang kwam tot het punt dat de in de hersenen implanteerde chips verschenen. Deze kleine microcircuits weten hoe ze de realiteit kunnen voltooien, veranderen wat de drager van zoiets in de hersenen ziet en voelt. Natuurlijk waren er bedrijven en de So -called Syndicates die deze realiteit aan mensen bezorgden. En hun natuurlijke verlangen was om concurrenten te verpletteren en zoveel mogelijk mensen te reinigen. In bepaalde kringen wordt het spel beschouwd als een cultus, maar een icoon lijkt Fallout of Diablo niet. U kunt erover komen in alle details uit het elfde nummer van de “retro”.

Van de eerste trailers was het huidige syndicaat verdacht vergelijkbaar met de recente Deus Ex: Human Revolution. Toegegeven, in tegenstelling tot een kerel in cyberpanka -stijl, Syndicaat Ik benadrukte dynamiek en fotograferen, waarover de ontwikkelaars regelmatig spraken. Geen moeilijke morele verkiezingen en gecompliceerde niveaus, die op miljarden manieren kunnen worden aangenomen. Alles is extreem eenvoudig: er is de darm van de gang waarmee je moet gaan en met het maximale hoogtepunt voor jezelf om alles op zijn pad te breken. De hoop op de verstaanbare plot bleef echter: wat men mag zeggen, maar bij het stuur stond Starbreeze Studios, Die, met behulp van het voorbeeld van de kronieken van Riddick en de duisternis, zijn vermogen heeft aangetoond om atmosferische shooters te maken.

Maar laten we beginnen met een andere flank. Ondanks het algemene landschap en de toon, Syndicaat Vorige en huidige hebben een aantal significante verschillen. Ik zal een eenvoudig voorbeeld geven: zowel daar als daar, niemand zal een woord tegen de speler zeggen als hij een burger schiet. Of twee. Of tien. Er waren echter veel in de “aldfaid” -versie van burgers in missies, en soms zelfs veel. En ze vielen vaak onder het vuur, simpelweg omdat het moeilijk is om te richten in de menigte van één vijandelijke agent. Veel gemakkelijker om iedereen te doden. Het syndicaat van het 2012 -model kan hier niet over opscheppen. En om de een of andere reden zijn er veel van dergelijke niet -atmosferische kleine dingen.

Onze meest experimentele overgave met het verhaal is echter de meeste problemen. De plot wordt verslagen tot de onmogelijkheid. Iets op het niveau van aanvallen van vijandige buitenaardse wezens of zelfs hoger. En de duivel zou bij hem zijn als er in de sjabloongeschiedenis heldere, charismatische karakters of sommige thermonucleaire dialogen waren. Nee, de personages zijn kartonnen lege plekken, gecontroleerd door een niet erg bekwame poppenspeler-scenarist. Achter hen hebben ze geen tastbare lading van het verleden of op zijn minst een hint van deze lading. De motivatie op plaatsen is meer dan vreemd, en de stabiele “poker” om welke reden dan ook is de norm.

Misschien wel het meest charismatische karakter – onze partner, agent Merit. Zo’n hese man die geen levende getuige is van zijn steilheid. Een scène waarin hij absoluut zonder aarzeling een wagen van onschuldige mensen in de metro wegneemt, onder wie zowel vrouwen als kinderen misschien het meest stijlvolle en sterkere moment zijn in het verhaal.

In de diepten van talloze multi -paper -berichten die bij bijna elke stap worden gevonden, heeft de game echter plotseling iets te zeggen. Biografieën van helden, de geschiedenis van bedrijven en verschillende ongelijksoortige feiten over deze beruchte wereld. Maar gezien de lokale dynamiek, is het volledig onduidelijk wie daar enkele berichten, correspondentie en knipsels moet lezen, wanneer een andere partij agressief “vlees” om de hoek wacht.

Voed me met lood!

Dus in de plot van het “syndicaat” is er niets om te vangen. Absoluut kalm, je kunt niet naar iemand luisteren, en tijdens de langste screensavers om thee te verlaten.

Maar nu zullen we een woord over het goede doen, dat wil zeggen over schietpartijen. Voor hen, speel in Syndicaat Het is het zeker de moeite waard. Ten eerste levert het proces van vernietiging van vijanden zelf een aanzienlijk aantal aangename momenten op. Het wapen tijdens het fotograferen toont tastbare terugkeer, heeft sets van hun eigen chips zoals homing -cartridges en onder -der launchers in de granaat, en het klinkt ook geweldig. Met het geluid in het spel over het algemeen een volledige volgorde – afhankelijk van de grootte van de kamer, zijn de geluiden van geschreeuw, explosies en foto’s altijd anders. Een kleinigheidje, maar leuk.

Vijanden falen niet. Fussing, op zoek naar schuilplaatsen, rondrennen, proberen naar achteren te gaan. Dus zelfs op het normale niveau van complexiteit in de strijd, kun je extreem succesvol op de Withers gaan en met een trieste mijn naar de laatste “Checkpoint” gaan. De dichtstbijzijnde associatie die in me opkomt is kunstmatige intelligentie f.E.A.R.

Maar hier komt het belangrijkste en belangrijkste kenmerk van het “syndicaat” als schutter – de speciale specificiteit van de chip die in de hersenen drijft, komt te hulp. Het stelt u niet alleen in staat om HUD eerlijk op het scherm weer te geven, maar maakt het ook mogelijk om te communiceren met een verscheidenheid aan elektronica en vreemde chips. Alle soorten sloten op afstand verwijderen, de wapens op afstand breken of in het algemeen een vijand inspireren dat alles in de buurt is, zijn vijanden, en de cheferor is een poot en het moet worden beschermd. Het is slechts jammer dat er weinig van dergelijke vaardigheden zijn – slechts drie stukken.

Al deze toeters en bellen doen echter hun werk, en het gebruik ervan is handig en uiterst nuttig. De DART -modus is vooral belangrijk, waarin u vijanden door de muren kunt zien. Even later, als je “pompt”, is het mogelijk om het leven erin te herstellen, meer schade toe te brengen en zo. Simpel gezegd, het werkt echt en beïnvloedt het proces. Niet revolutionair, maar vrij merkbaar.

De laatste lof van de ontwerpers van niveaus en schelden degenen die verantwoordelijk waren voor verlichting berispen. De niveaus voor de duivels zijn divers en goed uitgewerkt. Bovendien is het verrassend dat er niet zoveel heldere en memorabele plaatsen zijn, maar het gevoel dat ze in dezelfde kamers slepen – er is geen. Toegegeven, de foto is soms zo helder dat je mijn ogen wilt krijgen.

Er zijn vier van ons, en we zijn in regenjassen!

Dus de verhaalcampagne is voor degenen die Deus EX niet leuk vonden met haar verwrongen plot en multimillion -dollar variabiliteit van passage, en ik wil eenvoudig schietgeluk. Hier zal zijn spel volledige auto’s leveren en zelfs dan van bovenaan toevoegen.

Wat de coöperatie betreft, dit regime werd bijna meer betaald dan één campagne. Ten eerste, “pompen”. In vergelijking met zijn “single” partner is dit gewoon een monster. Om te beginnen zijn er een banale meer diverse bellen. De lading hierop is de mogelijkheid om bestaande programma’s te verbeteren en nieuwe te kopen (nu zijn er meer dan drie, hoewel er slechts drie kunnen worden genomen voor een missie). We passen hier ook verschillende wapenverbeteringen toe, en als gevolg daarvan wordt een dergelijk onduidelijk configuratiesysteem van uw karakter voor de behoeften van het team gevormd door de onze.

Bovendien moet u, om iets te verbeteren, eerst een voorwaardelijke mogelijkheid van deze verbetering kopen en deze vervolgens als actief kiezen, zodat de accumulerende ervaring de schaal vult. En nog een verbetering kan in de rij worden gezet. Dus alles is verward als draden bij de uitgang van het systeem.

En dan begint de volledige schizofrenie: u kunt uw eigen syndicaat creëren, een leiderschap en andere belangrijke posities instellen. De game zal verschillende statistieken over je successen uitvoeren, en uiteindelijk kun je op elk moment kijken naar het niveau van je succes bij concurrerende organisaties. Het aantal tekst en tabelstukken haalt soms natuurlijk de hersenen uit: wie en waarom het nodig was om te leiden Dus Gedetailleerde statistieken zijn niet bijzonder duidelijk.

Welnu, dienovereenkomstig, de vier van hen om de hordes van de piercing hatelijke mensen veel leuker te halen dan één. Dus de coöperatie wordt heel, heel krachtig gespeeld, je moet gewoon alle fijne kneepjes en snavels op het scherm achterhalen.

Sommige tegenstanders zijn gekleed in speciaal pantser, dat moet hacken voordat de vijand zelf is gebroken.

Al met al, Syndicaat Het bleek niet zo cool als we zaten te wachten. De plot is voorspelbaar, de helden zijn enigszins expressief dan de aardappel, en er zijn niet zoveel echt nieuwe ideeën. Aan de andere kant is dit een zeer strak neergeschoten schutter waarop het geen schande is om een ​​paar avonden in de single door te brengen en nog een paar – in een coöperatief. En zelfs op de een of andere manier overkomen.

Voordelen: geweldige schietpartijen;Smart AI;aangenaam ontwerp;Een zeldzaam spel waarbij dubstep in het onderwerp staat.
Nadelen: onduidelijke plot en karakters;te felle verlichting op sommige niveaus.Slottica Casino login